About my blog

In this project we will reverse engineer a mystical part of the saxophone: the mouthpiece. Focused on optimizing the acoustic properties, this includes making CT-scans, parametric modeling and high-grade metal printing. You will autonomously contact several experts and well known (jazz)musicians. Experience with reed or woodwind instruments is preferred! (Expert: Zjenja Doubrovski)

Categories

Disclaimer

De meningen ge-uit door medewerkers en studenten van de TU Delft en de commentaren die zijn gegeven reflecteren niet perse de mening(en) van de TU Delft. De TU Delft is dan ook niet verantwoordelijk voor de inhoud van hetgeen op de TU Delft weblogs zichtbaar is. Wel vindt de TU Delft het belangrijk - en ook waarde toevoegend - dat medewerkers en studenten op deze, door de TU Delft gefaciliteerde, omgeving hun mening kunnen geven.

Posts by Bob van Iersel

De prints naast elkaar

 [object:flash:http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=30680987&server=vimeo.com&show_title=0&show_byline=0&show_portrait=0&color=00adef&fullscreen=1&autoplay=0&loop=0 width:400 height:100%]

 [object:flash:http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=30700417&server=vimeo.com&show_title=0&show_byline=0&show_portrait=0&color=00adef&fullscreen=1&autoplay=0&loop=0 width:400 height:100%] 

 

 

3D Printed Saxophone Mouthpieces from Bob van Iersel on Vimeo.

 

Objet vs. FDM

Afgelopen weekend zijn de twee geprintte mondstukken (de witte uit de FDM machine van BK en de blauwe uit de Object machine op IO) getest door Bob. De bevindingen waren als volgt:

– Het FDM-mondstuk was moeilijk te bespelen, dit komt waarschijnlijk door de ruwheid van de print (de layer-thickness is 0.25 mm, en dat kun je zien en voelen). Door deze ruwheid kon het rietje de ingang van het mondstuk slecht afsluiten waardoor het geluid moeilijk te controleren was en de hoge tonen nauwelijks te bereiken waren.

– Het Objet-mondstuk deed het een heel stuk beter, verrassend goed zelfs. Het geluid was vergelijkbaar met het originele model (al was het volume iets minder, dit is niet per-se goed of slecht). Hij was echter wel makkelijker te bespelen, dit komt omdat de tip-opening van het Solidworks model iets kleiner was dan de tip-opening van het originele mondstuk.

Er zijn twee conclusies die uit deze test te trekken zijn. Als eerste zijn we erachter gekomen dat Objet een betere printmethode is voor proefmodellen dan FDM, en als tweede zijn we erachter gekomen dat het Solidworks model een werkend mondstuk opleverd en dus met een gerust hart naar Layerwise gestuurd kan worden.

Eerste Print!

 
 
Daar is hij dan, de eerste 3D print van ons mondstuk. Zoals je kunt zien komen niet alle maten helemaal overeen. De volgende stap is om het mondstuk te gaan testen.  

How It’s Made 1980: Metal saxophone mouthpiece

Hieronder is een Youtube filmpje (in slechte kwaliteit) te zien hoe metalen mondstukken geproduceerd worden. Simpelweg met een meerassige CNC-frees wordt pakweg het hele mondstuk gevormd. Waarschijnlijk worden deze wel nabewerkt om een goed geluid te vinden. 

De CNC methode kent natuurlijk een hoop beperkingen op het vlak van vormvrijheid. Hiermee kunnen we dus inspelen met het ontwerpen van onze eigen mondstukken om hopelijk tot verrassende resultaten te komen.  

Hieronder staat ook een illustratie van het saxofoonmondstuk met de terminologie van de onderdelen van het mondstuk erbij.

Mondstuk

EDIT1:In het tweede filmpje zie je hoe een hard rubberen mondstuk geproduceerd wordt.

EDIT2: En het laatste filmpje is eigenlijk wel het mooist om te zien. Daar zie je heel duidelijk hoe met behulp van een draaibank en een frees een houten mondstuk wordt gemaakt.

http://youtu.be/BoJ7kDzobkU

http://youtu.be/q6fHG4VpFJY

http://youtu.be/NaM1ADKbOcQ Continue reading

Berg Larsen CAD-2.0

Zoals in het einde van het vorige blogbericht werd aangegeven was het gedeelte waar de saxofonist zijn voortanden op zet nog niet goed uitgewerkt. In het huidige model klopt dit al een stuk beter (qua vorm in zij-aanzicht en ook wat betreft de kromming in het vlak).

Het eerste CAD-model

De eerste stap die gezet is ter voorbereiding van het 3D printen van mondstukken is het modelleren van een standaard mondstuk in Solidworks. Een van de groepsgenoten speelt saxofoon en had thuis zelf twee mondstukken die gemodelleerd konden worden. We hebben hierbij gekozen om een RVS mondstuk van het merk Berg Larsen te modelleren.

Een andere optie was geweest om een hard rubberen Selmer S80 mondstuk te modelleren. Dit is een van de meest gebruikte (beginners/standaard) mondstukken die gebruikt wordt voor de alt-saxofoon. We hebben echter toch gekozen voor het RVS mondstuk omdat we het CAD-model willen 3D-printen in titanium. Als we dan het Selmer mondstuk zouden printen, zouden we een mondstuk dat niet ontworpen is als metalen mondstuk in een metaal vervadigen en voor een eerste test leek ons dat minder logisch dan het gebruiken van een metalen mondstuk om in titanium te printen.

Door het mondstuk zorgvuldig op te meten hebben we een redelijk accuraat SolidWorks model gekregen van het mondstuk. De volgende stap is om dit model op te sturen naar Layerwise en ons verder te gaan verdiepen in de wetenschap van het mondstuk om zo interessante/innovatieve/unieke aanpassingen te kunnen maken aan het mondstuk.

Het enige noemenswaardige verschil tussen het echte mondstuk en het model is de afronding van het deel waar de saxofonist zijn tanden op zet. Bij het echte mondstuk is dit een dubbelgekromd vlak en in het model is dit een enkelgekromd vlak. In nieuwe versies van het model kan dit eventueel worden aangepast.

© 2011 TU Delft