About my blog

In this project we will reverse engineer a mystical part of the saxophone: the mouthpiece. Focused on optimizing the acoustic properties, this includes making CT-scans, parametric modeling and high-grade metal printing. You will autonomously contact several experts and well known (jazz)musicians. Experience with reed or woodwind instruments is preferred! (Expert: Zjenja Doubrovski)

Categories

Disclaimer

De meningen ge-uit door medewerkers en studenten van de TU Delft en de commentaren die zijn gegeven reflecteren niet perse de mening(en) van de TU Delft. De TU Delft is dan ook niet verantwoordelijk voor de inhoud van hetgeen op de TU Delft weblogs zichtbaar is. Wel vindt de TU Delft het belangrijk - en ook waarde toevoegend - dat medewerkers en studenten op deze, door de TU Delft gefaciliteerde, omgeving hun mening kunnen geven.

Posts by Luuk Anton Geers

Science fair

Uiteindelijk was de dag aangebroken dat we ons onderzoek
mochten presenteren. Dit was in de vorm van een tentoonstelling waarbij alle
projectgroepen lieten zien waar ze zich de afgelopen 5 weken mee bezig hebben
gehouden.

De “Science fair” was een groot succes met een gemengd
publiek. Er waren veel studenten die toevallig langsliepen en zich afvroegen
wat er gaande was, maar ook een groot aantal van buiten de TU Delft.

Voor de opstelling gebruikte wij twee laptops, 1 waarop deze
weblog te lezen was en de andere met daarop filmpjes over het uittesten van de
mondstukken door Benjamin Herman en Marco Kegel. De filmpjes hadden wij door
middel van een beamer op een scherm geprojecteerd. Deze werden met bewondering
door de bezoekers ontvangen.

Daarnaast hadden wij alle geprinte mondstukken gepresenteerd
vanuit het nu al legendarische koffertje van Titus. Uiteraard hadden de
titanium geprintte mondstukken veel belangstelling, maar men verbaasde zich er
ook over dat er überhaupt geluid uit de plastic mondstukken kwam.

Bob had zijn saxofoon meegenomen om eventueel zelf korte
impressies te geven van het geluid dat uit de monstukken kwam. Maar de mensen
waren zo enthousiast dat ze graag zelf wilde spelen, en dat gebeurde dus ook.
Zo hebben, naast Bob, Jouke Verlinde, paar leden van Groover (een
jazzvereniging uit delft) en nog vele andere de gehele middag de mondstukken
uitgetest.

En om het overzicht te behouden had Vera een mooie poster gemaakt dat ons gehele
onderzoek overzichtelijk samenvatte.

Kortom, het was een geslaagde middag.

 

 

Nylon SLS print

Naast de 11 verschillende mondstukvarianten hebben we ook
het originele Meyer mondstuk in Nylon geprint. Dit hebben we door een SLS 3D
printer laten doen. SLS staat voor Selective Laser Sintering, hiermee wordt met
behulp van een laser laag na laag een poeder gesmolten tot een vast product.

 Dit hebben wij niet zozeer gedaan om te kijken wat dit materiaal bijdraagt aan het geluid van het mondstuk, maar meer om te kijken of er een goedkope manier is om
een mondstuk te kunnen printen. Want SLS printen is relatief goedkoop. Want het
mondstuk dat wij hebben laten printen kost ongeveer 20 euro. 

 

 

Eigen ontwerpen

 

Nadat de doorsneden van het Meyer-model omgezet waren in een
3D model in Solidworks zijn we vanuit dit model gaan aanpassen en variëren. 

We zijn uiteindelijk op 11 verschillende varianten van dit
mondstuk gekomen. Nadat deze door de objet printer waren geprint heeft Bob
zorgvuldig het supportmateriaal van de geprinte mondstukken verwijderd.

Dit zijn alle uiteindelijke geprinte varianten van het
mondstuk:

 

 

 

 

 Op de donderdag voor het interview met Marco Kegel heeft Bob
de mondstukken in een oefenruimte van het SnC uitgeprobeerd. Dit was om te
kijken of de mondstukken konden functioneren en of er eventueel overduidelijke
verschillen in de klank van de mondstukken waren. We hebben besloten om het
gedetailleerd bestuderen en beschrijven van de mondstukken over te laten aan
professionele saxofoonspelers omdat we vermoedde dat zij veel beter de
klankkleur en de eigenschappen van de mondstukken kunnen onderscheiden en
benoemen.

 

 

 

Dit is 1 van de verschillende modellen die we ontworpen
hebben, hierbij is een kamer van het mondstuk in 2e verdeeld door
een tussenwandje.

 

 

 

 

 

2de Titanium mondstuk

Ook het 2de titanium mondstuk dat we bij Layerwise
in België hebben laten printen is gelukt. Dit is model is afgeleid van het
Meyer mondstuk van Leo van Oostrom. 

 

 

Van computer naar model

 

We hebben van de doorsneden van het Meyer mondstuk, die we
verkregen hebben uit de CT-scan, een 3D model gemaakt. Omdat de totale scan een
geheugen van 22 GB in nam was het niet mogelijk hiermee fatsoenlijk te werken. Daarom
hebben niet alle doorsneden gebruikt voor het 3D model.

 

Het model is geprint door een objet printer dat voor
materiaal een soort plastic epoxy gebruikt. Het materiaal wordt verkocht onder
de naam “Veroblue”. 

Scanning the mouthpieces

Tuesday oktober 4

 After the interview on tuesday Louise and Luuk headed with Jouke Verlinden and Leo van Oostrom to the CiTG building. We were expected by ing. Wim Verwaal who was going to help us with the scanning. First we got a short tour around the geo-engineering building which ended at the office room of Wim Verwaal where the X-ray scanner, we where going to use, was located.

 Leo van Oostrom brought 2 mouthpieces with him, one made of hard rubber and one made of metal. According to Wim Verwaal the metal mouth piece would be more difficult to scan than the hard rubber piece, so we decided to scan the hard rubber piece first.

In order to scan, the X-ray scanner must clab the object you want to scan. We decided to clab the mouthpiece by the shank (which is the part where the mouthpiece is connected to the saxophone). After all, we’re not really interested in that part of the mouthpiece. But that is the reason why the mouthpieces on the scans are looking a bit short.

When all the parameters where set the scanning could begin. It took about an hour to print, first a fast one and later a more detailed one. When that was done, Wim Verwaal told us to that he would also try to scan the metal mouthpiece on Wednesday but he wasn’t sure it would work. We were told to come back Thursday to collect the data.

© 2011 TU Delft